Wednesday, May 1, 2013

"Alemlere Rahmet Efendimiz (sav) i Andık"


"Medine'nin Gülü"

Andım yine Sen’i her şey yâdımdan silindi,
Hayâlin gönlümün tepelerinde gezindi;
Bu bir serâp olsa da hafakanlarım dindi..
Andım yine Sen’i her şey yâdımdan silindi.

Keşke hep aşkınla oturup aşkınla kalksam,
Rûhlar gibi yükselip de ufkunda dolaşsam;
Bir yolunu bulup gönlünden içeri aksam..
Keşke hep aşkınla oturup aşkınla kalksam.

M.F.G.

Biz bugün alemlere rahmet diye gönderilmiş bir Gül'ü andık...Kokusunu içimizde hissetmeye çalıştık..O'nu dinledik, O'nu söyledik...ama sadece bir kaç saatte kalmasa bu şiirin son mısrası gibi keşke hep aşkıyla oturup aşkıyla kalksak..

O'nu dinleyince hayatın hiçbirşeye değmediğini, ne kadar boş işlerle uğraştığımızı, dolu sandığımız koşuşturmalarımızın aslında zerre kadar önemi olmadığını anlıyorum..biz nelere ağlarken O nelere katlanmış..biz daha çoğunu isterken O en azını bile reddetmiş..Affa layık olabilir miyiz acaba diye temenni ediyorum Yüce Yaradan'dan..

Beni en çok etkileyen şey ise kızı Hz.Fatıma'nın yaşına göre ne kadar olgun olduğuydu..4 evladı vardı ve yaşı daha 22lerdeydi..babasının vefat edeceğini öğrendiğinde üzüldü önce..sonra ona ilk kavuşacak kişinin kendisi olduğunu öğrenince bir o kadar sevindi..

Kendimizi düşünelim; en sevdiklerimizi düşünelim ve öleceğini..ondan sonra da sen öleceksin dense nasil bir tepki verirdik acaba.. Evlatlarımızı mı, bitmeyen işlerimizi mi, daha yaşanmamış uzun! yıllarımızı mi düşünürdük önce..ve asla ölmek istemezdik..

Onlar nasıl yaşamış biz nerelerdeyiz??Allah hepimizi doğru yolda eylesin..yanlışlara düşürmesin..hesabını veremeyeceğimiz yollara götürmesin..



No comments:

Post a Comment